Trening przy przeziębieniu i praca mimo choroby

Każdej zimy to wraca: łapiesz przeziębienie i musisz zdecydować, co z treningiem. Większość porad traktuje to jak prostą decyzję podejmowaną z wygody kogoś, kto może wziąć wolny tydzień. Moja sytuacja jest inna, i podejrzewam, że Twoja też może być, bo ja nie mogę po prostu przestać. Mam pracę fizyczną, do której muszę się stawić, katar czy nie katar.

Więc dam Ci prawdziwą wersję, podzieloną na dwa pytania, które naprawdę się liczą: co robię z treningiem i co robię z pracą — bo to nie jest ta sama odpowiedź.

Przy lekkim katarze — cieknący nos, nic więcej — nie odpuszczam. Idę, ale trenuję lżej. Nie chcę obciążać już zajętego organizmu bardziej, niż muszę, bo tak właśnie kończy się gorszym samopoczuciem później. Więc i tak się pojawiam, po prostu robię mniej i idę lżej. Sesja się kręci, nie kopiąc dołka.

To, co mnie powstrzymuje, to cokolwiek prawdziwego. Gorączka, łamanie w kościach, poczucie naprawdę dużej słabości, konieczność wzięcia czegoś, żeby zbić temperaturę albo złagodzić objawy — wtedy nie trenuję. Nic na tym świecie nie jest warte zajeżdżania się w siłowni. Trening nie jest aż tak ważny. Gdy moje ciało porządnie z czymś walczy, ma prawo z tym walczyć, a ja nie dokładam mu do tego treningu.

Co do zarażania innych na siłowni — jestem tego świadomy i to słuszna obawa. Moje szczere rozumowanie jest takie: nie idę w szczycie choroby, gdy jest najgorzej. A przeziębienie zwykle zaraża najbardziej wcześnie, często zanim objawy są widoczne, a nie później, gdy masz wyraźne objawy już od jakiegoś czasu. Tak myślę, ale nie opierałbym się na tym za mocno — jeśli widocznie kapie Ci z nosa i kaszlesz, zostać w domu to uprzejmy wybór, i po części dlatego trzymam to na lekkim końcu.

Tu moja sytuacja różni się od kogoś, kto może wziąć zwolnienie i czytać o treningu z łóżka. Gdy jestem chory, i tak idę do mojej pracy fizycznej. To pewnie nie jest idealne pod względem zdrowia, i wiem o tym — ale jestem do tego popychany w niemiły sposób.

Część mojej pensji — która i tak nie jest wysoka — to rodzaj składnika za obecność czy motywacyjnego. Jeśli wezmę trzy dni zwolnienia, wypłata spada o zauważalny kawałek. Przy jakichś 4500 miesięcznie to około 600 mniej, i to po prostu za dużo, żebym z tego lekko zrezygnował. Więc jeśli nie byłbym naprawdę przykuty do łóżka, idę. Nie idę do pracy, żeby paść trupem — gdybym był naprawdę tak chory, zostałbym w domu — ale przy zwykłej infekcji stawiam się i robię zmianę.

Wspominam o tym nie po to, żeby narzekać, ale bo to szczere tło dla całej reszty. Znaczy to, że gdy jestem chory, moje ciało często już jest mocno eksploatowane w pracy, zanim trening w ogóle wchodzi w grę. To zmienia rachunek — praca zużywa regenerację, którą inaczej miałbym na wyzdrowienie, i właśnie dlatego trzymam każdy trening lekko, gdy jestem niedysponowany, i odpuszczam go całkiem, gdy jest gorzej.

Gdy naprawdę byłem chory na tyle, żeby przestać, powrót nie jest dramatyczny. Gdy w pełni wydobrzeję, po prostu zaczynam znów normalnie trenować. Nie ma ostrożnego wchodzenia na palcach, po części dlatego, że zwykle i tak robiłem coś lekkiego przez łagodniejsze dni — więc rzadko jest twardy restart od zera.

A strach przed straceniem wszystkiego przez tydzień wolnego jest przesadzony. Tydzień nie wymazuje Twojego progresu. Może lekki spadek, potrzeba jednej czy dwóch łagodnych sesji na wejście z powrotem, i potem jest dobrze. Ciało trzyma się więcej, niż ludzie się boją, podczas krótkiej przerwy — nie zaczynasz od zera po siedmiu dniach, ani trochę.

Pomaga zrozumieć, dlaczego trening na chorobie to zły interes, bo wtedy granica rysuje się sama. Gdy jesteś chory, ciało wydaje swoje zasoby na walkę z infekcją. Regeneracja po treningu to kolejne obciążenie tych samych zasobów. Nałóż jedno na drugie i wszystko działa gorzej — nie regenerujesz się porządnie z żadnego, i możesz skończyć na przeciąganiu choroby albo poczuciu rozbicia.

To cała logika za tym, co robię. Lekki katar to na tyle małe obciążenie, że dołożenie łatwej sesji naprawdę nie szkodzi. Prawdziwa choroba to na tyle duża walka, że dołożenie treningu realnie Cię cofa. Więc zasada nie dotyczy siły woli — dotyczy tego, żeby nie kazać ciału, które już walczy, jeszcze odbudowywać się z treningu, którego nie potrzebowało.

• Lekki katar — trenuj lżej; gorączka — odpocznij. Cieknący nos to nie powód, żeby odpuścić — po prostu rób mniej i idź lżej. Ale gorączka, łamanie albo prawdziwa słabość znaczą stop, bo nic w siłowni nie jest warte trenowania przez to.
• Krótka przerwa Cię nie cofnie. Tydzień wolnego to co najwyżej lekki spadek, nie wymazanie. Jeśli trzymałeś rzeczy lekko przez łagodne dni, powrót jest prosty — ani trochę nie zaczynasz od zera.
• Chore ciało plus trening to gorsza regeneracja z obu. Gdy jesteś porządnie chory, ciało już walczy; nie każ mu jeszcze odbudowywać się z treningu. Stosuj też zasadę powyżej szyi / poniżej szyi — poniżej szyi albo jakakolwiek gorączka znaczy odpoczynek.