Miałem ból krzyża — aż zacząłem trenować

Zanim wróciłem na siłownię, byłem w złych stosunkach z porankami. Wstawałem z łóżka zesztywniały, z ostrym, dokuczliwym bólem nisko w plecach — w poprzek dolnego kręgosłupa, w okolicy krzyżowej. Nie żeby to była kontuzja, po prostu ciało, które przez noc się zapiekło i skarżyło się przy każdym wstaniu.

Teraz w dużej mierze zniknął. Przez większość poranków w ogóle nie myślę o krzyżu, co dwa lata temu wydawałoby się małym cudem. Powodem jest trening. Ale to, jak do tego doszło, jest bardziej szczere — i bardziej przydatne dla Ciebie — niż zwykłe „zrób te pięć ćwiczeń, a ból zniknie”.

Były dwie rzeczy, które robiłem świadomie, bo wiedziałem, że mają być dobre dla krzyża i chciałem o niego zadbać.

Główną była deska. Trzymałem ją jako prawdziwe ćwiczenie na plecy — spinając cały środek ciała, nic wymyślnego, po prostu utrzymanie pozycji. I koci grzbiet: na czworakach, powolne wyginanie i zaokrąglanie kręgosłupa, tak jak przeciąga się kot. Te dwa wybrałem konkretnie z myślą o plecach. To była moja praca naprawcza, ta część, którą robiłem z zamysłem.

Nie będę ich przereklamowywał. Nie były cudownym lekiem i nie zadziałały z dnia na dzień. Ale były łagodne, nic nie kosztowały i były tą częścią, w której faktycznie próbowałem pomóc plecom, a nie wpadłem na to przypadkiem.

Oto szczery kawałek, który większość artykułów pomija. Obok deski i kociego grzbietu trenowałem ogólnie — bo chciałem trenować, bo miałem taką potrzebę, nie dlatego, że coś leczyłem. A spora część tego treningu tak się składało, że angażowała dolny odcinek, a ja o tym nie myślałem.

Martwy ciąg to ten oczywisty. Robiłem go dość lekkim ciężarem, ale martwy ciąg pracuje na całym tyle ciała, z dolnym kręgosłupem włącznie. Nie robiłem go jako terapii pleców — robiłem go, bo to dobry bój i chciałem. Tak samo z wieloma innymi ruchami: po cichu obciążały i wzmacniały krzyż jako efekt uboczny tego, że po prostu trenowałem.

Więc prawdziwa historia to dwie rzeczy biegnące obok siebie: odrobina świadomej troski i dużo większa porcja zwykłego treningu, który wzmocnił mi krzyż jako bonus, którego nie planowałem. Ta druga część szczerze mnie zaskoczyła.

To część, co do której najbardziej chcę być szczery, bo jest przeciwieństwem tego, jak zwykle sprzedaje się takie historie.

Nie śledziłem swojego bólu pleców. Nie prowadziłem dziennika i nie odhaczałem poprawy tydzień po tygodniu. Po prostu trenowałem, przez miesiące, myśląc o bojach, o jedzeniu i o tym, żeby być silniejszym — nie o kręgosłupie. A potem w pewnym momencie zorientowałem się, niemal mimochodem, że poranki przestały być złe. Sztywność i ból zniknęły, gdy nie zwracałem na to uwagi.

To było stopniowe. Nie pstryknięcie przełącznika, tylko powolne zanikanie przez kilka miesięcy — a część pewnie przyszła wcześniej, niż zarejestrowałem, bo naprawdę nie liczyłem. Ta powolność ma znaczenie, bo jest przeciwieństwem tego, na co ludzie liczą. Nie było szybkiego rozwiązania. Było tylko miesiące pojawiania się, aż pewnego dnia bólu już nie było.

Powinienem coś wyjaśnić, bo pisałem gdzie indziej o powrocie po operacji kręgosłupa, i nie chcę mieszać tych dwóch rzeczy.

Moja operacja była w szyi — w odcinku szyjnym, na poziomie C5-C6 — i nie miała z tym nic wspólnego. Nie wynikała z pracy fizycznej; pracowałem wtedy jako serwisant, głównie przy biurku, w samochodzie, trochę u klienta. Inna część kręgosłupa, inna przyczyna, zupełnie inna historia. Ból krzyża z tego artykułu to sprawa całkowicie osobna, i nie chcę, żeby ktokolwiek to czytający pomyślał, że ćwiczenia wzmacniające to jest to, co robi się przy poważnym problemie z kręgosłupem. Nie jest. To dokładnie taka sytuacja, w której potrzebujesz specjalisty, a nie strony obcej osoby.

Jeśli Twój krzyż boli rano tak jak mój, oto szczera wersja tego, co mogę zaoferować — a nie jest to plan leczenia, bo nie mam kwalifikacji, żeby Ci taki dać.

• Najpierw to sprawdź. Naprawdę. Ból pleców ma wiele przyczyn, a część potrzebuje lekarza, nie siłowni. Mój okazał się takim, któremu wzmacnianie pomogło — Twój może nie być taki, a ani Ty, ani ja nie mamy jak tego stąd stwierdzić.
• Silne plecy bywają szczęśliwszymi plecami. W moim przypadku to, że mięśnie wokół dolnego kręgosłupa się wzmocniły — celowo i przypadkiem — wygląda na to, co zrobiło robotę. Zgadza się to z tym, co często mówią fizjoterapeuci, ale oni mówią to po zbadaniu Ciebie.
• Nie oczekuj, że będzie szybko. U mnie zajęło miesiące i zauważyłem dopiero z perspektywy czasu. Jeśli gonisz rozwiązanie na już, rzucisz, zanim przyjdzie to powolne.
• Łagodnie i regularnie bije ciężko i z doskoku. Lekkie ciężary, utrzymywane pozycje, regularne pojawianie się. Nigdy nie szedłem na ciężko ani nie forsowałem, zwłaszcza na początku.

• Najpierw idź do kogoś prawdziwego. Bólu pleców nie diagnozuje się samemu ze strony internetowej. Mój odpowiedział na trening; to nie obietnica, że Twój odpowie, a niektórych pleców nie wolno obciążać w ogóle.
• Sporo z tego było przypadkiem. Deskę i koci grzbiet robiłem celowo, ale zwykły trening — martwe ciągi i reszta — wzmocnił mi krzyż, choć się nie starałem. Samo dobre trenowanie może zdziałać więcej niż jakakolwiek specjalna rutyna.
• To powolne i zauważasz późno. Mój zanikał przez miesiące, a skojarzyłem to dopiero z perspektywy czasu. Nie czekaj na dramatyczny moment — nie ma go. Jest tylko regularność, aż pewnego dnia bólu nie ma.